صفحه اصلی نقشه سایت خوراک
بهائیت و دفاع مقدساعترافات باب1حروف حیویژگی های یاران امام زمان (عج) خدای زندانی نسبت شناسی بهائیت و استبداد 4مستند دکان های کاغذی 3کتاب الفاضلیه جلد 2
موضوعات
آمار
● آمار مطالب کل مطالب : 547 کل نظرات : 0 ● آمار کاربران افراد آنلاین : 9 تعداد اعضا : 0 ● آمار بازدید بازدید امروز : 422 بازدید دیروز : 2,521 بازدید کننده ارمزو : 76 بازدید کننده دیروز : 424 گوگل امروز : 0 گوگل دیروز : 0 بازدید هفته : 7,476 بازدید ماه : 20,449 بازدید سال : 20,449 بازدید کلی : 20,449 ● اطلاعات شما آی پی : 3.231.29.122 مروگر : سیستم عامل :
آرشیو
لینک های دوستان

گنج های طالقان

میکائیل
:
بازدید : 15

کنز در لغت به معنای گنج و مال اندوخته شده[2] و كُنُوزِ به معنای «ثروتى كه در زیر زمین دفن شده باشد» است. در روایات متواتره است که تمامی گنج های جهان در اختیار حضرت مهدی ع است و گنج های نهفته در دل زمین و کوه ها و دریاها، اختصاص به حضرت دارد و این یکی از امتیازات زمان حکومت حقّه آن بازمانده حجج الهی است که کسی با او در این امتیاز شریک نیست. چنانچه امام صادق ع در روایتی می فرمایند: «إذا قام قائمنا أهل البیت قسم بالسویة، و عدل فی خلق الرحمن، البرّ منهم، و الفاجر منهم، من أطاعه أطاع اللّه، و من عصاه عصى اللّه و یستخرج التوراة و الإنجیل و سائر كتب اللّه بأنطاكیة، فیحكم بین أهل التوراة بتوراتهم، و بین أهل الإنجیل بإنجیلهم، و بین أهل القرآن بقرآنهم و تخرج الأرض كنوزها من الذهب و الفضة»[3] یعنی هنگامی که قائم قیام می کند، زمین گنج هایش را از طلا و نقره برای او نمایان می سازد.

در روایت دیگر نیز اینچنین آمده است: «ثُمَّ قَالَ الصَّادِقُ ع ثُمَّ یَعُودُ الْمَهْدِیُّ ع إِلَى الْكُوفَةِ وَ تُمْطِرُ السَّمَاءُ بِهَا جَرَاداً مِنْ ذَهَبٍ كَمَا أَمْطَرَهُ اللَّهُ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ عَلَى أَیُّوبَ وَ یَقْسِمُ عَلَى أَصْحَابِهِ كُنُوزَ الْأَرْضِ مِنْ تِبْرِهَا وَ لُجَیْنِهَا وَ جَوْهَرِهَا»[4] حضرت فرمود: مهدی بکوفه برمیگردد و آسمان ملخهای طلائی بر آنها می بارد، همان طور که خداوند در بنی اسرائیل بر ایوب پیغمبر نیز فرود آورد و گنجهای طلا و نقره و گوهر زمین را بیارانش تقسیم می کند.

در روایت دیگر نیز اشاره به همین معنای لغوی می کند: «فی‌ الارض‌ افلاذ كبدها امثال‌ الاسطوان‌ من‌ الذهب‌ و الفضه.[5]» یعنی زمین‌ جگرپاره‌های‌ خود را چون‌ قطعات‌ طلا و نقره‌ بیرون‌ می‌ریزد.

همچنین امام صادق ع می فرمایند: « فحینئذٍ تظهر الارض‌ كنوزها و تبدی‌ بركاتها فلا یجد الرجل‌ منكم‌ یومئذٍ موضعاً لصدقته‌ و لالبره‌ لشمول‌ الغنی‌ جمیع‌ المؤ‌منین.[6]» در آن‌ هنگام، زمین‌ گنجینه‌های‌ خود را برای‌ او آشكار می‌سازد و بركت‌هایش‌ را بیرون‌ می‌فرستد، دیگر انسان‌ برای‌ صدقه‌ و بخشش‌ محلّی‌ پیدا نمی‌كند؛ زیرا بی‌نیازی‌ همهِ‌ مومنان‌ را زیر پَر می‌گیرد.

بنابراین کنوز به معنای گنج است، همانطور که در روایات متعدد به همین معنا آمده است و استعمال آن در معنای دیگر محتاج به قرینه می باشد.


از طرفی روایتی که در آن از طالقان نام برده شده، یکی از شهرهای ایران است که امام صادق ع می فرمایند: «لَهُ كَنْزٌ بِالطَّالَقَانِ مَا هُوَ بِذَهَبٍ وَ لَا فِضَّةٍ وَ رَایَةٌ لَمْ تُنْشَرْ مُنْذُ طُوِیَتْ وَ رِجَالٌ كَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِیدِ لَا یَشُوبُهَا شَكٌّ فِی ذَاتِ اللَّهِ أَشَدُّ مِنَ الْحَجَرِ لَوْ حَمَلُوا عَلَى الْجِبَالِ لَأَزَالُوهَا لَا یَقْصِدُونَ بِرَایَاتِهِمْ بَلْدَةً إِلَّا خَرَّبُوهَا كَأَنَّ عَلَى خُیُولِهِمُ الْعِقْبَانَ یَتَمَسَّحُونَ بِسَرْجِ الْإِمَامِ ع یَطْلُبُونَ بِذَلِكَ الْبَرَكَةَ وَ یَحُفُّونَ بِهِ یَقُونَهُ بِأَنْفُسِهِمْ فِی الْحُرُوبِ وَ یَكْفُونَهُ مَا یُرِیدُ فِیهِمْ رِجَالٌ لَا یَنَامُونَ اللَّیْلَ لَهُمْ دَوِیٌّ فِی صَلَاتِهِمْ كَدَوِیِّ النَّحْلِ یَبِیتُونَ قِیَاماً عَلَى أَطْرَافِهِمْ وَ یُصْبِحُونَ عَلَى خُیُولِهِمْ رُهْبَانٌ بِاللَّیْلِ لُیُوثٌ بِالنَّهَارِ هُمْ أَطْوَعُ لَهُ مِنَ الْأَمَةِ لِسَیِّدِهَا كَالْمَصَابِیحِ كَأَنَّ قُلُوبَهُمُ الْقَنَادِیلُ وَ هُمْ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ مُشْفِقُونَ یَدْعُونَ بِالشَّهَادَةِ وَ یَتَمَنَّوْنَ أَنْ یُقْتَلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ شِعَارُهُمْ یَا لَثَارَاتِ الْحُسَیْنِ إِذَا سَارُوا یَسِیرُ الرُّعْبُ أَمَامَهُمْ مَسِیرَةَ شَهْرٍ یَمْشُونَ إِلَى الْمَوْلَى إِرْسَالًا بِهِمْ یَنْصُرُ اللَّهُ إِمَامَ الْحَقِّ.[7]»

یعنی خداى متعال را گنج هایى است در طالقان كه نه طلاست و نه نقره و درفشى كه از آغاز تا كنون باز نشده و به اهتزاز در نیامده است، این خطه داراى مردانى است كه قلب هاى آنها مانند پاره هاى آهن محكم و نستوه مى باشد نسبت به ذات مقدس خداوند تردیدى در آن قلبها ایجاد نمى شود، شدیدتر از آتش اند اگر بر كوه حمله ور شوند آن را از جاى بر مى كنند با بدست داشتن پرچم، آهنگ هر دیارى كه نمایند آن را ویران و منهدم مى سازند بر اسب هایشان همچون عقاب سوارند، بعنوان تیمن و تبرك زین مركب امام8 را بوسه زده و با دست لمس مى نمایند، آن بزرگوار را پروانه وار در وسط گرفته و بهنگام خطر، آن وجود مقدس را با جان خود حفظ مى كنند. شبها را با مناجات سپرى مى كنند و روز سواران كارزارند. آنان زاهدان شب و شیران روزند. در اطاعت از امام و رهبرشان مطیع تر از كنیزكان نسبت به مولاى خویش اند، درخشندگى آنها مانند چراغهاى پرنور است، مثل اینكه قلبهایشان چراغى از ایمان است. از بیم خدا مى هراسند، شهادت طلب اند و آرزوى كشته شدن در راه خدا را دارند شعار آنان، خونخواهى سالار شهیدان حسین ع است، هنگامیكه به پیش مى تازند رعب و وحشت آنان به مسافت یك ماه راه رفتن در قلبهاى دشمنان جایگزین مى شود، گروه گروه بسوى حضرت روانه مى شوند، خداوند بواسطه این رادمردان امام بر حق را پیروز مى گرداند.

با توجه به مطالب ذکر شده روشن گردید که روایات مورد استناد فوق نمی تواند منطبق بر اهل بهاء و طرفداران مدعی یمانی باشد، زیرا آنها منحرف بوده و ذره ای از صفات این بزرگ مردان در وجود هیچ یک از آنها دیده نمی شود.



[1] سهراب، عنایت الله، مبادی استدلال، ص 361-362

[2] قرشی، سید علی اکبر، قاموس قرآن، ج 6، ص 150.

[3] ابن حیون، نعمان بن محمد مغربى‏، شرح الأخبار فی فضائل الأئمة الأطهار علیهم السلام، ج‏3، ص 397.

[4] مجلسى، محمدباقر، بحارالأنوار، ج 53، ص 34.

[5] ینابیع‌ المودة، الباب الثانی و السبعون فی الاحادیث التی ذکرها صاحب مشکاة المصابیح، ص 488.

[6] مفید، الارشاد، ج 2، ص 384.

[7] مجلسى، محمدباقر، بحارالأنوار، ج 52، ص 308.

مطالب مرتبط
احمدالحسن الیمانی
کتاب ره افسانه
کتاب لوح و قلم
کتاب از تبار دجال
کتاب بررسی و رد ادعاهای احمد اسماعیل
ارسال دیدگاه
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
آخرین مطالب ارسالی سایت
مطالب محبوب
مطالب تصادفی