صفحه اصلی نقشه سایت خوراک
تعالیم دوازده گانه بهاییت4بهائیت و توهین به مقدسات اسلامتحری حقیقت و ترک تقالیدانشعابات در فرقه بهاییتنسبت شناسی بهائیت و استبداد 3بابیت و بهائیت و امیرکبیرساینتولوژی و بهائیتمستند دکان های کاغذی 1
موضوعات
آمار
● آمار مطالب کل مطالب : 549 کل نظرات : 0 ● آمار کاربران افراد آنلاین : 6 تعداد اعضا : 0 ● آمار بازدید بازدید امروز : 205 بازدید دیروز : 2,022 بازدید کننده ارمزو : 15 بازدید کننده دیروز : 80 گوگل امروز : 0 گوگل دیروز : 0 بازدید هفته : 205 بازدید ماه : 205 بازدید سال : 29,316 بازدید کلی : 29,316 ● اطلاعات شما آی پی : 54.236.62.49 مروگر : سیستم عامل :
آرشیو
لینک های دوستان

توحید در بهائیت

میکائیل
:
بازدید : 2


ب) در قسمتی دیگر از همان کتاب می گوید: «کذلک امر ربک اذ کان مسجوناً فی أخرب البلاد؛ پروردگارت، زمانی که در خراب ترین شهرها زندانی بود، چنین امر کرد»[2] و منظورش از پروردگار، خودش می باشد.

ج) همچنین می گوید: «إن الذی خلق العالم لنفسه قد حبس فی أخرب الدیار بما اکتسبت ایدی الظالمین؛ آن که جهان را برای خود خلق کرد، در خراب ترین مکان ها به دست ستمکاران زندانی است»[3]

آیا می توان پذیرفت که این جملات، کلام الهی است؟ آیا خدایی چنین ذلیل که بدست بندگان خود گرفتار و زندانی می شود سزاوار پرستش است؟

د) حسینعلی بهاءالله در جواب کسانی که از او می پرسیدند: تو که خود را خدا می دانی، چرا بعضی از مواقع می گویی ای خدا، و در بعضی از نوشته هایت از او استمداد می طلبی؟ می گفت: «یدعوا ظاهری باطنی و باطنی ظاهری، لیست فی المُلک سوای ولکنّ النّاس فی غَفلةٍ مبین؛ باطن من ظاهرم را می خواند و ظاهرم باطنم را، در جهان معبودی غیر از من نیست، لیکن مردم در غفلت آشکارند»

ه) بهاءالله با قبله قرار دادن قبر خود و نیز ادعای این که بهائیان باید در نماز او را مورد توجه قلبی قرار دهند، عملاً پرستش خوش را از مردمان منحرف درخواست نموده است.

محمدعلی قائنی در درس نوزدهم از کتاب دروس الدیانه می نویسد: «قبله ما اهل بهاء روضه مبارکه در مدینه عکّا می باشد که در وقت نماز خواندن باید رو به آن بایستیم و قلباً متوجه به «جمال قدم» یعنی بهاء باشیم»[4].


مقبره بهاءالله- قبله بهائیان

خدای بهائیت، در عین خدا بودن- که از ویژگی های آن بی نیازی و صمدیت[5] است- به بنده ای از بندگان خود که سراپا احتیاج و نیازمندی است، نیازمند است؛ او در کتاب ایقان درباره ملاحسین بشرویه ای می نویسد: «از آن جمله جناب ملاحسین است که محل اشراق شمس ظهور شدند، لولاهُ ما استَوَی اللهُ علَی عَرشِ رَحمانِیَّتِه و ما استَقَرَّ علَی کُرسِیِّ صَمَدانِیَّتِه؛ اگر بشرویه ای نبود، خدا بر عرش رحمانیت و بر کرسی بی نیازی قرار نمی گرفت»[6]

باید از بهائیان پرسید: این چه خدایی است که برار رسیدن به بی نیازی، نیازمند بنده خود یعنی ملاحسین بشرویه ای است؟

با عنایت به آن چه گفته شد، این سؤال مطرح است که: خدای بهائی با کدام یک از معیار های توحید که در سوره شریفه توحید آمده است تطابق دارد؟



[1] میرزا حسینعلی نوری (بهاءالله)، کتاب مبین، چاپ 1308 ق، ص 286.

[2] همان، ص 342

[3] همان، ص 56

[4] دکتر ح. م. ت، بررسی باب و بهاء، ج 2، ص 105و 106

[5] صمد در لغت به معنای بی نیاز مطلق است.

[6] بهاءالله، ایقان، ص 148، بند 248.

مطالب مرتبط
بهائیت دین است یا فرقه؟
داستان من یظهره الله
آیا معاد دربهائیت وجود دارد ؟
نقدوبررسی بهاییت3
رستاخیزدربهاییت2
رستاخیزدربهاییت1
نبوت دربهاییت
توحیددربهاییت
ارسال دیدگاه
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
آخرین مطالب ارسالی سایت
مطالب محبوب
مطالب تصادفی