صفحه اصلی نقشه سایت خوراک
تناقضات بهائیتبرترین گشایش و فرجمنتظران گناهكار نقد و بررسى آیین بهائیت طرح روحی وسری بودن فعالیت هازندگی نامه عبدالبهاء2بهائیتنجس بودن بهاییان
موضوعات
آمار
● آمار مطالب کل مطالب : 549 کل نظرات : 0 ● آمار کاربران افراد آنلاین : 4 تعداد اعضا : 0 ● آمار بازدید بازدید امروز : 1,364 بازدید دیروز : 2,022 بازدید کننده ارمزو : 90 بازدید کننده دیروز : 80 گوگل امروز : 0 گوگل دیروز : 0 بازدید هفته : 1,364 بازدید ماه : 1,364 بازدید سال : 30,475 بازدید کلی : 30,475 ● اطلاعات شما آی پی : 3.232.129.123 مروگر : سیستم عامل :
آرشیو
لینک های دوستان

بهاییت ونظریه تجلی2

میکائیل
:
بازدید : 4

عبدالبهاء (6) که دومین رهبر بزرگ بهاییان محسوب می شود، کلیه مظاهر امر الاهی را همانند آیینه های متعددی می داند که همگی شعاع یک منبع نور، یعنی حقیقت الوهیّت، را انعکاس داده اند (افندی، 1340: 2/ 50). بنابراین، یک حقیقت مشترک بین همه مظاهر امر الاهی در سریان است. گویی همه آنها بدن هایی هستند که به نوبت یک روح را در خود جای داده اند.

داوودی نیز می نویسد:

آنان را از حیث صدورشان از حقّ مطلق اشخاص متعدّد نمی شماریم تا هر کدام را مسمّا به اسم معیّن در مکان مخصوص و متولد در زمان مشخّص بینگاریم (داوودی، 1966: 166).

بدین ترتیب هر یک از انبیا و اولیای الاهی، به مثابه مظهر امر الاهی، دو جنبه جسمانی و الاهی دارند و کلیه امور مادی، بشری و شخصی شان اموری متفاوت از جنبه الاهی و حقیقت واحده ایشان است. برای مثال، عباس افندی ( عبدالبهاء ) فرزند میرزا حسینعلی نوری ( بهاء الله ) بود، اما فرزند شخص جسمانی وی، نه فرزند حقیقت باطنی وی (همان: 165). حقیقت باطنی وی امری است الاهی و واحد که در زمان های قبل در وجود مظاهر قبلی امر الاهی تجلی یافته بود.

صفات الاهی، به ویژه آن دسته از صفات که تحت عنوان صفات فعل مشهورند و مستلزم وجود رابطه ای بین خدا و مخلوق هستند، مستقیماً به ذات خدا نسبت داده نمی شود. زیرا خداوند از داشتن نسبت و جهت و رابطه منزه است. بنابراین، این گونه اوصاف برای مظهر او تعریف و شناخته می شوند. مظاهر امر محل تجلی اسمای الاهی هستند. در واقع این مظهر امر است که رازق، ممیت، محیی، خالق و رب است نه ذات خدا (نوری، بی تاب: 144). این نکته در خصوص مسائلی همچون لقاء الله، مغفرت الاهی، رضایت خدا و دیگر اوصاف و روابط خدا و خلق نیز صادق است. بدین ترتیب، همان گونه که سید علی محمد باب نیز در آغاز خود بیان کرده، منظور از لقاء خدا دیدن مظهر امر او (شیرازی، بی تا: 82) و منظور از رضا و مغفرت او کسب رضایت و بخشش مظهر امر او تلقی می شود (نوری، 2003: 2/ 40- 42).

 رابط بندگان با خداوند

 بنا به تعالیم بهایی، مظهر امر علاوه بر آنکه نقش وساطت در ایصال فیوضات اسمای الاهی بر مخلوقات را ایفا می کند واسطه ارتباط مخلوقات، به ویژه انسان ها، با ذات الاهی نیز هست. میرزا حسینعلی بهاءدر خصوص کیفیت اوصاف الاهی و رابطه آنها چنین می نگارد:

معرفت مبدأ و وصول به او در گرو معرفت و وصول این افراد است و از لقاء و دیدار این انوار مقدسّه لقاء الله حاصل می شود و از علمشان علم الله و از وجهشان وجه الله... و همچنین است سایر اسمای عالیه و صفات متعالیه (همو، 1998: 94).

از این سخن چنین برداشت می شود که مظهر امر الاهی نیابت اسما و صفات را بر عهده دارد؛ بلکه حقیقت اسما و صفات را در خود دارد تا آنجا که معرفت او معرفت خدا و دیدار او لقاء الله محسوب می شود.

مطالب مرتبط
بهائیت دین است یا فرقه؟
داستان من یظهره الله
توحید در بهائیت
آیا معاد دربهائیت وجود دارد ؟
نقدوبررسی بهاییت3
رستاخیزدربهاییت2
رستاخیزدربهاییت1
نبوت دربهاییت
ارسال دیدگاه
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
آخرین مطالب ارسالی سایت
مطالب محبوب
مطالب تصادفی