صفحه اصلی نقشه سایت خوراک
عبدالحسین آیتی (آواره سابق) علائم دین آسمانیولایت فقیه در عصر غیبت (1)ربا گرفتن در آئین بهائیتپیوند بهاییت بااسرائیلویژگی های یاران امام زمان (عج)خانه خاموشیکتاب پیدایش
موضوعات
آمار
● آمار مطالب کل مطالب : 549 کل نظرات : 0 ● آمار کاربران افراد آنلاین : 7 تعداد اعضا : 0 ● آمار بازدید بازدید امروز : 1,640 بازدید دیروز : 2,181 بازدید کننده ارمزو : 71 بازدید کننده دیروز : 195 گوگل امروز : 0 گوگل دیروز : 0 بازدید هفته : 15,756 بازدید ماه : 28,729 بازدید سال : 28,729 بازدید کلی : 28,729 ● اطلاعات شما آی پی : 3.238.186.43 مروگر : سیستم عامل :
آرشیو
لینک های دوستان

رسوایی بر سر جانشینی و تبعید رهبران بابیه

میکائیل
:
بازدید : 2


ولی موفق به قتل ناصرالدین شاه نشدند، ناصرالدین شاه بعد ازین واقعه در صدد نابودی بابی ها برآمدند. توطئه در 20 شوال 1268 هجری واقع شد. دولت قاجار پس از واقعه ی سوء قصد 40 نفر از افراد معروف بابیه كه یكی از آنها حسینعلی بهاء بود را شدیدا مورد تعقیب قرار داد. سرانجام ان 40 نفر را دستگیر كردند. 28 نفر آنها را به قتل رساندند بقیه را به زندان محكوم كردند ولی پس از مدتی انها را آزاد ساختند؛
هنگامی كه سزبازان دولتی برای دستگیری حسینعلی او را تعقیب می كردند، توسط شوهر خواهرش به سفارت روس پناهنده شد و سفیر دولت روس بنام كینیاز دالگوركی از تحویل دادن وی به ماموران دولت ایران خودداری نمود و اظهار نمود كه میرزا حسینعلی امانت دولت روس است. میرزا یحیی هم در این هنگام در نور مازندران بسر می برد. به محض اینكه خبر اعدام و دستگیری بابیان به انها رسید به لباس درویشی درامد و با عصا و كشكول پس از پیمودن مراحلی به بغداد فرار كرد. بالاخره حسینعلی بهاء با فشار دولت قاجار دستگیر ولی با حكم اعدام رو برو نشد و سرانجام با دستیاری و پا فشاری سفارت روس و نقشه های مرموز و حساب شده  پس از 4 ماه زندان در اول ربیع الاول سال 1269 از زندان نجات یافته و به صورت تبعید رهسپار بغداد گردید.
با رفتن میرزا یحیی و حسینعلی به بغداد كم كم بقیه ی بابیها از گوشه و كنار ایران به بغداد رفتند و در آنجا اجتماعی تشكیل دادند و در انجا در صدد برامدند كه به اجتماع بابیها  سر و سامان دهند. مدت اقامت انها در بغداد حدود 11 سال بود. كم كم مسلمانان عراق متوجه خطر بابیان و ادعاهای گوناگون انها شدند. اظهار تنفر علما و مردم نسبت به انها روز به روز شدیدتر شد و شكایت خود را به دولت ایران رساندند دولت ایران هم به وسیله ی سفیر خود در استامبول واقع در تركیه از سلطان عثمانی عبدالعزیز كه دران زمان بر عراق نیز حكومت داشت تقاضا نمود كه بابیهای جمع شده در بغداد را به جای دیگری تبعید كند.
سلطان عثمانی دستور داد تمام بابیان رابه اسلامبول تبعید كردند، بابیها در حدود 4 ماه در اسلامبول اقامت كردن وقتی این گروه بابی به اسلامبول رسیدند تا ان تاریخ حسینعلی بهاء هیچ گونه ادعایی نداشت و همواره خود را پیرو علیمحمد باب معرفی میكرد و برادرش میرزا یحی را جانشین باب می دانست. ولی طولی نكشید كه آتش كدورت بین دو برادر میرزا یحی ومیرزا حسینعلی شعله ور شد و به همدیگر نسبتهای ناروا می دادند. سرچشمه همه نزاع ها ریاست بر تمام بابیان بود و حسینعلی می خواست از ان تاریخ به بعد آوای استقلال سر دهد ولی میرزا حسینعلی برای وارونه جلوه دادن مطلب دركتاب بدیع صفحه ی 379 علت اختلاف را بی عفتی میرزا یحیی دانسته و می گوید علت و سبب كدورت میرزا حسینعلی ازمیرزا یحیی این بود كه در حرم نقطه (میرزا علیمحمد) روح ماسواه فداه تصرف نمود مقصود. همسر دوم علیمحمد شیرازی است. با اینكه در كل كتب سماوی حرام است و بی شرمی تاحدی است كه مخصوص زوجات خود را در مكتوبات حرام نمود، مع ذلك دست تعدی و خیانت به حرم ملك علام گشود.  فاف له و لو فائه  و كاش به نفس خود قناعت می نمود بلكه او را بعد از ارتكاب عمل خود وقف مشركین نمود و جمیع اهل بیان شنیده و می دانند سیئات او را .

پس از 4 ماه اقامت بابی ها در اسلامبول و شعله ور شدن اتش اختلاف میان انها  دیگر دولت عثمانی صلاح ندید انها انجا بمانند، لذا انها را به شهر ادرنه در شمال تركیه تحت حكومت عثمانی تبعید نمود. سال 1281هجری قمری این گروه به شهر ادرنه روانه شدند و تا حدود سال1285 در انجا بودند. در این مدت كشمكش زیادی بین دو برادر میرزا حسینعلی و میرزا یحیی و پیروانش در گرفت. انقدر كشمكش زشت و افتضاح آور بود كه خود میرزا حسینعلی می گوید (2) و نزاعی در این ارض بر پا شد كه یكی از قنسولهای این ارض تعجب نمود و به شخصی عرض نمود كه امر عجیبی واقع شده و جمیع اعجام ایرانیان به شماتت برخواستند كه در این طایفه عفت و عصمت نیست و در همان كتاب می گوید چه ازان نفوس عجب نیست ال از ان مغرض بالله مرشدت بگو كه دراین امر بر او چه وارد شد مسلم است كه ازل میرزا یحیی به اكل و شرب و تصرف در ابكار و نساء مشغول بوده و اعمالی كه خجالت می كشم از ذكرش مرتكب و از همین تاریخ بین پیروان میرزا یحیی و میرزا حسینعلی  جدایی و دو دستگی حاصل شد.

دسته ی اول بنام ازلیه و دسته دوم بنام بهائیه خوانده شدند. اختلاف وقتی به اوج و شدت رسید كه حسینعلی در سال 1289 سال چهارم اقامتش در ادرنه ادعای مقام من یظهره اللهی یعنی شخصی كه خداوند قرار است او را ظاهرگرداند نمود. حكومت عثمانی كه ناظر كشمكش و نزاع این دو گروه بود چاره ای ندید جز انكه انها را از هم جدا كرده و از انجا تبعیدسازد. بنا به نوشته ی عبدالحسین ایتی اواره در كتاب كواكب الدریه حسینعلی را با 73 نفر از پیروانش به عكا ازشهرهای فعلی اسرائیل و میرزا یحیی صبح ازل را 30 نفر از پیروانش به قبرس تبعیدكرد. بنابراین بابی ها به دو گروه ازلی طرفداران میرزا یحیی و بهایی طرفداران میرزاحسینعلی تقسیم شدند. میرزاحسینعلی با كمك همسر و فرزندان خود ازحضور در عكا بهره فراوان برده و طی اقامت سالیان طولانی در ان شهر با نوشتن الواح و كتب گوناگون به تدریج رهبری بهائیان رابدست گرفت و میرزایحیی بعد از چند سال اقامت تبعید گونه درقبرس از دنیا رفت و همانجا مدفون شد و هم اكنون یاران وی پراكنده میباشند كه خود را بیانی می دانند و بهائیان را گمراه و پراكنده می پندارند.


1- كتاب كواكب الدریه صفحه ی 313 تا 315
2- كتاب بدیع صفحه ی 326
3- بدیع صفحه 312

مطالب مرتبط
هژبر یزدانی
قیامت از دیدگاه بهائیت
دموکراسی و بهائیت 2
دموکراسی و بهائیت 1
هویدا و فراماسونری
سخنان عبدالبهاء در مونترال و نقد آن
شیخیه بستر پیدایش بابیت و بهائیت
مروری بر افکار شیخ احمد احسایی
ارسال دیدگاه
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
آخرین مطالب ارسالی سایت
مطالب محبوب
مطالب تصادفی